Categorie: Gedachten

Zeven kusjes…

Isa met Brenda

Isa met Brenda

Vier jaar geleden kroop dit lieve bijzondere meisje in mijn hart… 
Haar laatste verjaardag die ze mocht vieren was haar derde…

Vandaag zou ze 7 jaar zijn geworden…
Net als toen ga ik vandaag op reis en daarom schreef ik een gedicht voor haar lieve ouders en zus. 
Monique, Edwin en Suus… Omdat ik weet dat niets de pijn kan verzachten maar dat het wel fijn is dat we aan ze denken, vandaag en alle dagen….want missen gaat nooit over

Ballon gevuld met liefde

Lieve Isa 💫

Ook vandaag ga ik op reis net als toen…maar onderweg zal ik aan je denken…en misschien maak je wel ergens een grapje of kom ik je onverwachts tegen zoals zo vaak de afgelopen jaren…in mijn hoofd, in een idee of iets wat ik gemaakt heb.. 
Vier een fijn feestje daar waar je bent… Vertel mijn moeder 💫 maar dat we elkaar kenden dat vind ze vast fijn… Ze was niet zo dol op knuffelen als jij was maar tegen jou kan niemand nee zeggen dus geef haar maar een lieve warme knuffel van mij 😘
Monique, Edwin en Suus ze komt vast vandaag wel ergens onverwachts een kusje brengen, jullie boefje kan dat als de beste…
Ze is voor altijd jullie jongste en kleine zusje….

Van mij voor jullie, een niet tastbaar maar wel met liefde gemaakt cadeautje op deze bijzondere zevende geboorte dag van jullie Isa💫

XxX Brenda

zeven kusjes

Spiegel

Rozenblaadjes Spiegelbeeld

Spiegelbeeld

Ik was denk ik als klein meisje niet anders dan jij…
Ik wilde mezelf zijn..al vond ik dat wat mijn moeder deed ook heel interessant…
Mensen zeiden wel eens ‘je lijkt op je moeder’ en dan zei ik vaak: “nee, ik heb de ogen van mijn vader”…

Als puber wil je al helemaal niet op je moeder lijken….
Ik vergeet nooit dat ik vroeg om make-up voor mijn verjaardag…
Ik kreeg het wel…maar het mocht niet té….en al helemaal niet op zondag naar de kerk…
Na wat oefenen en experimenteren en een keer terug naar boven te zijn gestuurd kon het er mee door… voor de zondag ochtend…maar mijn moeder gaf er niets om.

Nu begrijp ik en respecteer ik dat maar als puber snapte ik er niets van. 😶
Toen ik ouder werd en zelf kinderen kreeg schoof het ‘lijken op’ een beetje naar de achtergrond… 
Soms zei iemand dat wel maar dan dacht ik, ik ben niet oud…ik ben niet haar, ik ben gewoon mezelf…

Even terug naar toen ik jonger was…
Onze oma woonde bij ons in en dat was voor ons echt geweldig. 
Ze had prachtige witte krullen en rook altijd heerlijk naar Nivea…
Ze overleed bijna 16 jaar geleden en op een gegeven moment “vergeet” je een klein beetje hoe ze er uit zag. 
Toch zie ik haar soms nog in mijn dromen…
Maar ja, hoe ze er nu uit had gezien…dat weet ik natuurlijk niet….

Na het overlijden van mijn moeder, afgelopen juni kwamen er bij mijn ouderlijk huis allerlei mensen op bezoek. 
Zo ook de ooms en tantes van mijn vader.
Het oudste zusje van mijn oma was er ook bij. 
Tante Mina is inmiddels 93 en mijn oma was anders 95 geweest. 
We zaten buiten, in een grote kring tegenover elkaar en ik zag ineens hoeveel ze op oma leek…haar ogen, haar manier van praten…ik heb haar een hele poos aan zitten staren…
Op een gegeven moment had ik door dat ze hetzelfde bij mij deed….
Net voordat ik iets kon zeggen zei ze: “Je lijkt op je moeder” waarop ik zei: “Jij lijkt op oma” 💕

We hebben daarna nog een poosje zitten praten en toen besefte ik pas hoe fijn het is dat je op iemand lijkt…niet alleen voor jezelf maar ook voor een ander.
Ik wilde wel blijven kijken… Maar ook het ‘je lijkt op je moeder’ gaf me een warm gevoel van binnen…

Toch zag ik het zelf nog steeds niet zo in de spiegel…
Tot ik gisteren een selfie maakte waarbij mijn gezicht weerspiegelde in een ballon…
Bij het bewerken viel het me ineens op…dat was mijn moeder…
Bij het inzoomen zie ik mezelf maar zo van een afstand zie ik mezelf..in haar…
Zomaar een cadeautje…een moment een glimp van haar…geen toeval, geen illusie maar het bewijs voor mij dat het klopt wat ze zei…

XxX Brenda

Gedicht Spiegel

Schrijfcafé

Vanavond was het eerste schrijfcafé in de Bibliotheek Oost-Achterhoek onder leiding van Rabarbara
Ik wist niet precies wat ik kon of mocht verwachten en heb het maar gewoon laten gebeuren.
We waren met een mooie groep van 17 personen, met één gemene deler, onze liefde voor woorden.
Sommigen iets zekerder dan de ander maar allemaal even nieuwsgierig naar elkaar…

Gelukkig waren de groepjes waarmee we onze woorden mochten delen heel klein…
Ondanks het geroezemoes om ons heen werd ik direct gegrepen door de woorden van de eerste deelnemer uit ons groepje…zo raak, zo persoonlijk…en zo echt.
Ik vond ook herkenning in haar onzekerheid over het delen…

Ik kan jullie vertellen dat het voorlezen van je eigen woorden moeilijker is dan het schrijven… tenminste voor mij…
Ik las het stukje over “dromen” voor en hield het daarbij zelf niet droog… wanneer je dan ziet dat het een ander ook raakt dan weet je even niet wat te zeggen…
(Bedankt voor het zakdoekje Ria 💕)

Uiteindelijk hebben we met ons groepje bijna de pauze overgeslagen…diep in gesprek over onze woorden, raakvlakken en nog meer….
Het was voor mij een hele waardevolle avond… die ik voor geen goud had willen missen…

Fijn om te leren, kennen en herkennen…
Fijn om je zekerheden en onzekerheden te kunnen delen…

Dank jullie wel…

XxX Brenda

Stil…

Stil...

Al sinds ik vanochtend hoorde over het vreselijke ongeluk in Oss, waarbij een bakfiets met kinderen en begeleiding onder een trein kwam, laat het me niet meer los…
Dat ik niet de enige ben zie ik overal op sociale media…

Hoe moet dat voor de mensen zijn die hun kind(eren) verloren vanmorgen…. Hoe is dat voor de treinmachinist, de omstanders en andere familieleden…
Het raakt niet alleen hun..dit raakt iedere moeder, vader, oma of opa…, collega’s van de treinmachinist, de hulpverleners…dit raakt ieder mens…dit raakt een heel land…

Heb ik wel het recht om over hun emoties te schrijven…

Heb ik wel het recht om over hun emoties te schrijven…zitten ze te wachten op een heel land wat meeleeft…land wat meeleeft…

Want er zijn geen woorden voor dit drama…er is niets wat het ongedaan kan maken… Er is niets maar dan ook niets om de pijn te verzachten.

We kunnen alleen maar aan hen denken, aan hen die hun allerliefste verloren, aan hen die overleefden maar hoe dan….hoe verder…stil ben ik…stil en geraakt…

Misschien voelen ze die virtuele arm om hen heen… misschien…

XxX Brenda

Regenboog

Liefde is als een regenboog

Toen wij vandaag 20 jaar geleden trouwden stond dit gedicht op onze uitnodiging.
Nu 20 jaar later lees ik er zoveel meer in dan toen…
Ik zie de liefde bij mijn vader als ik hem een knuffel geef..de liefde voor mijn moeder💫 die stormen en drie dochters 😉 doorstaan heeft…
Het gemis…het weten dat zij ergens aan het eind van een regenboog misschien wel naar ons kijkt.
Toen we trouwden regende het de hele dag…nu scheen de zon maar regende mijn hart…
Dit zijn de moeilijke dagen…waarin het missen groter is…
Het gaat best goed verder maar daarnaast ben ik behoorlijk emotioneel incontinent op het moment…
Ik laat het maar komen…
Wat waren we toen jong en wat hebben we al veel stormen doorstaan…
Maar lief 💕 heb ik mijn lief nog steeds… misschien nu nog wel meer dan toen…

XxX Brenda

Oordeel niet…

Oordeel niet...

Ik was, ben en probeer nog steeds heel naïef te zijn. Geloven in het goede van de mens… dat is wat ik graag wil.

Natuurlijk weet ik ook wel dat er mensen op de wereld zijn die kwaad willen en die niet sporen maar ik zoek het meer in de mensen om mij heen…

 

Ik was als kind al een moraal ridder vast op het irritante af 😉 Ik wilde zo graag iedereen helpen en met iedereen vriendjes zijn, alleen lukte dat niet altijd. Door mijn naiviteit was ik vooral op de lagere school een makkelijk slachtoffer voor pesters. 
Uiteindelijk heb ik mijn draai wel gevonden en heb ik ook van die periode dingen geleerd. Oa hoe geweldig het is wanneer een leerkracht wel voor je opkomt en ook door te vragen te stellen aan oud klasgenoten ben ik mezelf beter gaan begrijpen. Soms moet je gewoon onderzoeken waarom iets gaat zoals het gaat en als je iets niet begijpt dan kun je het ook gewoon aan iemand vragen.

Ik ben de afgelopen jaren wel veranderd wat dat betreft, ik laat mijn gevoel meer spreken, zowel in mijn persoonlijke als mijn zakelijke leven. Wat dat betreft past het spreekwoord “wie goed doet, goed ontmoet” echt bij mij.  Ik heb een hekel aan oneerlijkheid en moeite met ongeschreven regels omdat die spontaniteit in de weg staan.
Waar ik ook nog steeds heel veel moeite mee heb is dat mensen oordelen zonder alle feiten te kennen, dat men dingen voor waarheid aanneemt omdat ze het hebben horen zeggen.

Dingen invullen voor de ander, aannames doen… Je zult mij er misschien ook wel eens op betrappen maar als ik twijfel zal ik toch vaak de bron raadplegen…

Zo heb ik een lieve vriendin die drie geweldige kinderen heeft, waarvan er één meervoudig gehandicapt is.  Op het moment dat ik hoorde dat er mensen oordelen over, bijvoorbeeld het aangepaste huis waarin ze wonen of  wanneer zij verteld dat mensen zeggen “tegenwoordig hoeven die kinderen niet meer geboren worden” dan breekt mijn hart in duizend stukjes 💔 en niemand van die mensen die vraagt, hoe vaak ze ’s nachts eruit moeten om te zorgen dat hij blijft ademen of die eens op bezoek gaat om hen te leren kennen.  Want dan pas zul je zien hoe veel liefde ze ontvangen door en voor hem. Hoeveel zijn broer en zus ook mantelzorgen en wat voor geweldige mensen ze daardoor geworden zijn, met een geheel eigen kijk op de wereld.

Daarom oordeel niet….maar vraag gewoon aan de ander waarom iets is zoals het is…

XxX Brenda

PS: Mijn vriendschap begon simpelweg met een keertje gaan kijken naar hun activiteiten, gewoon omdat ze dat vroeg op Facebook. Ik heb toen op een afstandje staat kijken….  Dat zij mij gezien hadden en dat nooit vergeten waren… dat vind ik zelfs nu nog bijzonder…

Tranen…

Op sommige dagen kijk je bewust even terug naar vroeger. Zo ook vandaag op de geboortedag van onze dochter.
Wanneer ik dan de video bekijk, zie ik mijn trots,  zie ik hoe jong we waren en zie ik ook mijn ouders die zo trots waren. Op zulke momenten zou ik zo graag even terug gaan in de tijd…

Wat vliegt de tijd…. 19 jaar later.
Wat voel ik me een trotse moeder… en wat mis ik vandaag mijn eigen moeder… Gelukkig kunnen we ook samen lachen en is het fijn dat mijn vader er wel bij kan zijn…
Samen herinneringen ophalen… aan ons kleine zelfstandige en parmante dametje die ondertussen een hele lieve mooie jonge vrouw geworden is…

XxX Brenda

Welkom bij Rozenblaadjes

Rozenblaadjes

Zoeken en broeden…
Leren en ontdekken…
Wat durf ik te laten zien aan jou…
Welke blaadjes uit mijn verleden …welke blaadjes uit mijn hoofd…
Ik neem je mee, als jij dat wil…
Voel je welkom…tussen mijn dwarrelende Rozenblaadjes….

XxX Brenda

Rozenblaadjes